Εκτέλεση συμβολαίου

Αν ένας, ή και οι δύο αμυνόμενοι παίκτες αποφασίσουν (αυτοβούλως ή μη) να διεκδικήσουν τις μπάζες τους στο παιχνίδι, τότε παίζεται η διανομή και στο τέλος γίνεται πληρωμή ανάλογα με τις μπάζες που έκαναν, ή δεν έκαναν τόσο οι παίκτες όσο και ο τζογαδόρος. Αν, αντίθετα, και οι δύο αμυνόμενοι παίκτες αποσυρθούν από το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν τις μπάζες τους, τότε πληρώνεται ο τζογαδόρος καί τις δέκα μπάζες από την κάσα και μοιράζει ο επόμενος παίκτης.

Εφόσον, λοιπόν, ένας τουλάχιστον αμυνόμενος παίκτης αποφασίσει να διεκδικήσει τις μπάζες του στο παιχνίδι, παίζεται η διανομή και σκοπός των αμυνομένων είναι να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερες μπάζες, με σκοπό να πάρουν τις μπάζες που τους αναλογούν και, ει δυνατόν, να βάλουν μέσα τον τζογαδόρο. Πρώτος παίζει ο παίκτης που κάθεται δεξιά από τον παίκτη που μοίρασε και ακολουθούν οι υπόλοιποι παίκτες (πάντα προς τα δεξιά).

Ο πρώτος παίκτης βάζει ένα φύλλο στο τραπέζι. Ο επόμενος παίκτης πρέπει να βάλει κι αυτός ένα φύλλο και μάλιστα του ιδίου χρώματος με τον πρώτο παίκτη. Αν παίζουν τρεις παίκτες, τότε πρέπει και ο τρίτος παίκτης να βάλει φύλλο στο ίδιο χρώμα. Έτσι κλείνει μια μπάζα και όποιος κερδίζει την μπάζα, παίρνει τα φύλλα τής μπάζας και τα εναποθέτει κλειστά στην πλευρά του. Κατόπιν παίζει ο παίκτης που πήρε την μπάζα κοκ. Αν παίζουν και οι δύο αμυνόμενοι παίκτες, οι μπάζες αποτελούνται από τρία φύλλα, αλλιώς από δύο. Έτσι θα παιχτούν συνολικά δέκα μπάζες και αφού γίνει η πληρωμή θα μοιραστεί νέα διανομή από τον παίκτη που κάθεται δεξιά από αυτόν που έχει μοιράσει.

Αν κάποιος παίκτης δεν έχει φύλλο στο χρώμα του πρώτου φύλλου της μπάζας που παίζεται στο τραπέζι, είναι υποχρεωμένος να βάλει ατού, ή όπως λέγεται αλλιώς να τσακίσει, ή να κάνει τσάκα. Αν δεν έχει ατού, ή η αγορά είναι αχρωμάτιστη, τότε βάζει οποιοδήποτε φύλλο και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κερδίσει την μπάζα. Ο παίκτης που έβαλε το μεγαλύτερο φύλλο κερδίζει την μπάζα. Αν υπάρχουν τσάκες, τότε κερδίζει ο παίκτης που έβαλε το μεγαλύτερο ατού. Είτε παίζονται ατού στην μπάζα, είτε όχι, δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση οι παίκτες να βάλουν μεγαλύτερο φύλλο. Μάλιστα, το να βάλει κανείς μικρότερο φύλλο, ή να χαρίσει όπως λέγεται αλλιώς, ενώ μπορεί να βάλει μεγαλύτερο φύλλο, είναι πολλές φορές επιβεβλημένο.

Κατά την εκτέλεση ενός συμβολαίου, ο στόχος είναι να κάνουν οι παίκτες όσο το δυνατόν περισσότερες μπάζες. Οι αμυνόμενοι παίκτες παίζουν ως ομάδα και προσπαθούν να βάλουν μέσα τον τζογαδόρο, ή τουλάχιστον να πάρουν τις μπάζες που τους αναλογούν, ενώ, αντίθετα, ο τζογαδόρος προσπαθεί να βγάλει την αγορά του, ή, αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, να βάλει μέσα τον έναν ή και τους δύο αμυνόμενους παίκτες. Για να μην πάρει ο τζογαδόρος μπάζες που δεν τις έχει σίγουρες (μάτια), οι αμυνόμενοι παίκτες τηρούν ορισμένες απλές βασικές αρχές. Οι αρχές αυτές έχουν εφαρμογή κυρίως στην περίπτωση που παίζουν και οι δύο αμυνόμενοι παίκτες και συνοψίζονται στα παρακάτω αποφθέγματα:

Τζογαδόρος στην άκρη, δύναμη κάτω

Αυτό σημαίνει ότι όταν παίζει πρώτος ο παίκτης που βρίσκεται δεξιά από τον τζογαδόρο, πρέπει να βάλει φύλλο σε χρώμα στο οποίο είναι δυνατός. Ο παίκτης που βρίσκεται δεξιά από τον τζογαδόρο λέγεται ότι έχει τον τζογαδόρο στην άκρη, καθώς μετά από αυτόν μεσολαβεί και ο δεύτερος αμυνόμενος παίκτης πριν έρθει η σειρά του τζογαδόρου να παίξει:

Τζογαδόρος στην άκρη:

πρώτος αμυνόμενος --> δεύτερος αμυνόμενος --> τζογαδόρος 

Αντίθετα, ο δεύτερος αμυνόμενος λέμε ότι έχει τον τζογαδόρο στη μέση:

Τζογαδόρος στη μέση:

δεύτερος αμυνόμενος --> τζογαδόρος --> πρώτος αμυνόμενος

Αν, λοιπόν, ο παίκτης που έχει τον τζογαδόρο στην άκρη δεν παίξει σε χρώμα στο οποίο είναι δυνατός, μπορεί να βάλει σε δύσκολη θέση τον συμπαίκτη του, καθώς βάζοντας φύλλο σε χρώμα στο οποίο δεν κρατά δυνατά φύλλα, είναι πολύ πιθανόν να χαλάσει τυχόν δυνατό φύλλο του συμπαίκτη του στο χρώμα αυτό.

Πράγματι, από τη στιγμή που κάποιος παίκτης δεν έχει δυνατά φύλλα σε κάποιο χρώμα, τα δυνατά φύλλα στο χρώμα αυτό παίζουν στον έναν, ή και στους δύο άλλους παίκτες. Αν υποθέσουμε, π.χ. ότι κρατάμε 7 και 8 σε κάποιο χρώμα, τότε όλα τα δυνατά φύλλα στο συγκεκριμένο χρώμα παίζουν στους άλλους δύο παίκτες. Μπορεί, λοιπόν, ο συμπαίκτης μας να κρατά ρήγα, βαλέ και 9 στο χρώμα αυτό, ενώ ο τζογαδόρος, που παίζει μετά τον συμπαίκτης μας, να κρατά άσο, ντάμα και 10. Αν βάλουμε, λοιπόν, το 7, ή το 8 στο χρώμα αυτό, ο συμπαίκτης μας έρχεται σε δύσκολη θέση, καθώς όποιο φύλλο και να βάλει, ο τζογαδόρος θα βάλει το αμέσως μεγαλύτερο και θα κερδίσει την μπάζα. Επομένως δεν είναι καλή ιδέα να παίξουμε φύλλο στο συγκεκριμένο χρώμα και πρέπει να παίξουμε κάπου αλλού.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι οι αρχές ορθής εκτέλεσης δεν είναι κανόνες του παιχνιδιού, δεν επιβάλλουν δηλαδή να παιχτεί το τάδε ή το δείνα φύλλο, ούτε, πολύ περισσότερο, πρέπει να αποτελούν κλισέ. Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις που οι βασικές αρχές ορθής εκτέλεσης πρέπει να καταστρατηγηθούν, αν αυτό επιτάσσει το φύλλο και οι δηλώσεις των παικτών, ή η ροή του παιχνιδιού γενικότερα. Το δεύτερο είναι ότι όταν λέμα «δύναμη κάτω», δεν σημαίνει απαραίτητα δυνατό φύλλο, αλλά φύλλο στο χρώμα στο οποίο έχουμε δύναμη.

Στόχος των περισσοτέρων αρχών ορθής εκτέλεσης είναι να μην βγάλουμε μάτι στον τζογαδόρο. Επομένως, αν κάποιος παίκτης που έχει τον τζογαδόρο στην άκρη, κρατάει, π.χ. άσο, ντάμα κούπα, άσο, ντάμα καρό, 5φυλλο ρήγα σπαθί κα ένα λιμό μπαστούνι, ο δεύτερος αμυνόμενος δεν έχει κάνει αγορά και η αγορά είναι 7 μπαστούνια, τότε ίσως η καλύτερη έξοδος να είναι ένα λιμό σπαθί. Πράγματι, όση πιθανότητα υπάρχει να βγει μάτι στον τζογαδόρο στα σπαθιά (αν ο τζογαδόρος έχει εκεί άσο και ντάμα), άλλη τόση πιθανότητα υπάρχει να βγει μάτι στα καρά και στις κούπες (αν ο τζογαδόρος έχει εκεί τον 2φυλλο ρήγα), επομένως σε όλα τα χρώματα υπάρχει πιθανό μάτι και σ' αυτή την περίπτωση είναι καλό να παίξουμε στο μακρύ μας χρώμα, εφόσον φυσικά δεν υπάρχουν άλλα δεδομένα στο παιχνίδι.

Βάζοντας, λοιπόν, λιμό μολονότι έχουμε τον τζογαδόρο στην άκρη, δηλώνουμε στον συμπαίκτη μας ότι είμαστε δυνατοί στο συγκεκριμένο χρώμα, επομένως αυτός θα πρέπει να βάλει το πιο δυνατό φύλλο που κρατάει στο χρώμα αυτό και δοθείσης ευκαιρίας να μας βγει αργότερα εκεί. Αυτό λέγεται προαγωγή, καθώς αν εμείς έχουμε π.χ. 4φυλλη ντάμα και βάλουμε το λιμό και ο συμπαίκτης μας βάλει το ρήγα, ο τζογαδόρος θα βάλει τον άσο κι έτσι η ντάμα μας προάγεται, γίνεται δηλαδή ισχυρότερη.

Στο σημείο αυτό, πολλοί παίκτες ισχυρίζονται ότι ο αν ο ακραίος κρατά δύναμη σε κάποιο χρώμα, πρέπει να βάλει το δυνατό του φύλλο στο χρώμα αυτό και όχι το λιμό. Αυτό είναι λάθος, καθώς το δυνατό φύλλο προϋποθέτει πάνω από δύο φύλλα στο χρώμα αυτό, π.χ. 3φυλλος ρήγας, 4φυλλος ρήγας κλπ. Σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι λίγες οι φορές που βάζοντας κάτω το δυνατό φύλλο «πέφτει» ξερή η ντάμα από τον συμπαίκτης μας, ή το αντίστροφο. Αν κρατάμε, π.χ. 4φυλλο ρήγα και βάλουμε το ρήγα αντί κάποιο από τα λιμά, μπορεί να εκπλαγούμε δυσάρεστα από πιθανή ξερή ντάμα του συμπαίκτη μας. Πράγματι, αν κρατάμε πολλά φύλλα σε κάποιο χρώμα, είναι πιθανόν ο συμπαίκτης μας να έχει λίγα φύλλα στο συγκεκριμένο χρώμα. Άρα είναι λογικό να διατηρήσουμε τη δύναμή μας και να εκμεταλλευτούμε το τυχόν δυνατό φύλλο που κρατάει ο συμπαίκτης μας (άσο, ρήγα, ή ντάμα) για να προαγάγουμε το δικό μας φύλλο.

Τζογαδόρος στη μέση, βάζω αδυναμία

Η αρχή αυτή είναι η αντίστροφη εκδοχή της αρχής: τζογαδόρος στην άκρη, δύναμη κάτω. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους που αναλύσαμε παραπάνω, όταν ο αμυνόμενος παίκτης έχει τον τζογαδόρο στη μέση, δηλαδή ο τζογαδόρος κάθεται δεξιά του, δεν πρέπει να βγει φύλλο σε χρώμα που πιθανόν να βγάλει μάτι στον τζογαδόρο. Μάτια είναι οι αμφισβητούμενες μπάζες. Αν, π.χ. ο τζογαδόρος κρατάει 2φυλλο ρήγα στις κούπες και κάποιος αμυνόμενος παίκτης βάλει κάτω τον άσο κούπα, τότε βγαίνει το μάτι στις κούπες, καθώς ο ρήγας καθίσταται άπιαστος.

Όπως αναφέραμε παραπάνω, οι περισσότερες αρχές που εφαρμόζουν οι αμυνόμενοι παίκτες κατά την εκτέλεση μιας αγοράς, στόχο έχουν να αποφύγουν να βγάλουν μάτι στον τζογαδόρο. Είναι, λοιπόν τελείως αδικαιολόγητο να τραβήξουμε κάποιο άδετο ισχυρό μας φύλλο έχοντας τον τζογαδόρο στη μέση, καθώς είναι πολύ πιθανό να βγάλουμε μάτι. Άδετα φύλλα είναι αυτά τα οποία έχουν κενά μεταξύ τους, π.χ. ρήγας, βαλές, 9, όπου και τα τρία φύλλα παρουσιάζουν κενά μεταξύ τους. Αν, όμως έχουμε 10, βαλέ και ντάμα σε κάποιο χρώμα, τότε έχουμε δεμένα φύλλα, καθώς και τα τρία φύλλα αποκτούν την ίδια δυναμικότητα, εφόσον τα κρατά ο ίδιος παίκτης. Ας δούμε, όμως μερικά παραδείγματα:

Κρατάμε σε κάποιο χρώμα άσο, και δύο λιμά και έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση. Δεν έχει απολύτως καμιά λογική να τραβήξουμε τον άσο στο χρώμα αυτό, καθώς όλα τα δυνατά φύλλα παίζουν έξω και πιθανόν ο τζογαδόρος να έχει κάποια από αυτά τα φύλλα. Τραβώντας τον άσο μας, απλώς διευκολύνουμε τον τζογαδόρο να κάνει μπάζες που δεν θα είχε, δηλαδή του βγάζουμε μάτι, ενώ εμείς δεν έχουμε απολύτως κανένα όφελος, καθώς τον άσο μας θα τον κάνουμε κάποια στιγμή μπάζα, έτσι κι αλλιώς. Δεν παίζουμε, λοιπόν, στο συγκεκριμένο χρώμα και διαλέγουμε κάποιο άλλο στο οποίο δεν θα βγάλουμε μάτι.

Άλλο παράδειγμα: Κρατάμε τρίφυλλο ρήγα σε κάποιο χρώμα και έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση. Δεν είναι καλό, φυσικά, να παίξουμε το ρήγα μας, καθώς αν ο τζογαδόρος κρατά άσο και ντάμα στο χρώμα αυτό, θα μας κάνει δύο μπάζες εκεί που είχε μόνο μία. Πράγματι, αν οι αμυνόμενοι αποφύγουν να παίξουν σ' αυτό το χρώμα, θα αναγκαστεί κάποια στιγμή ο τζογαδόρος να τραβήξει τον άσο του και επομένως θα χάσει την ντάμα από το ρήγα. Αν, πάλι, πονηρά σκεπτόμενοι, παίξουμε λιμό στο χρώμα αυτό, είναι πολύ πιθανό ο τζογαδόρος να βάλει την ντάμα του, καθώς γνωρίζει ότι αν βάλει τον άσο, η ντάμα θα χαθεί έτσι κι αλλιώς αργότερα από το ρήγα, επομένως δεν χάνει τίποτα να δοκιμάσει να πάρει την μπάζα βάζοντας την ντάμα.

Υπάρχει, πάντως, μια μεγάλη παρεξήγηση σχετικά με το φύλλο που πρέπει να βάλουμε όταν έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση. Πράγματι, αυτή η αρχή έχει έναν και μοναδικό σκοπό: να μην βγάλουμε μάτι στον τζογαδόρο. Αν, λοιπόν, κάποιο άλλο χρώμα στο οποίο κρατάμε δυνατό φύλλο, π.χ. άσο, ρήγα και ντάμα, εξυπηρετεί καλύτερα αυτό το σκοπό, τότε βγαίνουμε στο χρώμα στο οποίο είμαστε δυνατοί. Επαναλαμβάνουμε, ότι σκοπός μας δεν είναι αυτή καθαυτή η αρχή που ορίζει να βάλουμε αδυναμία, αυτό είναι το μέσον για να πετύχουμε το σκοπό μας που είναι ένας και μοναδικός: να αποφύφουμε να βγάλουμε μάτι στον τζογαδόρο.

Αν, λοιπόν, έχουμε δεμένα δυνατά φύλλα σε κάποιο χρώμα, ίσως είναι προτιμότερο να βγούμε στη δύναμή μας. Ας δούμε κάποια παραδείγματα στα οποία επιβάλλεται να παίξουμε στο δυνατό μας χρώμα: Κρατάμε, π.χ. ρήγα, ντάμα, βαλέ και λιμό στις κούπες, 7 και 8 στα σπαθιά, άσο, 10 και 8 στα μπαστούνια και ένα λιμό ατού στα καρά, παίζουμε πρώτοι και έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση. Σ' αυτή την περίπτωση μπορεί να πει κανείς, εφαρμόζοντας την αρχή της αδυναμίας, ότι πρέπει να παίξουμε ένα λιμό σπαθί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, αυτό δεν είναι η καλύτερη επιλογή μας. Πράγματι, το μόνο φύλλο που πρέπει να αποφύγουμε εδώ είναι ο άσος μπαστούνι. Όλα τα άλλα χρώματα είναι καλές επιλογές, με καλύτερη, ίσως, επιλογή την κούπα. Ακόμη και το λιμό ατού στα καρά είναι μια καλή επιλογή.

Η έξοδος στον βαλέ κούπα, π.χ. θα αναγκάσει τον τζογαδόρο να βάλει τον άσο και επομένως θα έχουμε ξεκάθαρη εικόνα όσον αφορά στις κούπες για το υπόλοιπο της διανομής. Για να έχει, όμως και ο συμπαίκτης μας την ίδια εικόνα, είναι καλύτερα να βάλουμε το ρήγα, καθώς κρατάμε τρία δεμένα φύλλα, δηλαδή φύλλα που δεν έχουν κενά μεταξύ τους και επομένως όποιο και να βάλουμε δεν θα αλλάξει κάτι στο παιχνίδι. Βάζοντας, όμως, το ρήγα, δείχνουμε στον συμπαίκτη μας ότι κρατάμε σίγουρα και την ντάμα τουλάχιστον, αλλιώς δεν θα θυσιάζαμε το ρήγα μας χωρίς λόγο. Αν, λοιπόν, ο τζογαδόρος βάλει τον άσο, η κατάσταση στις κούπες είναι πλέον ξεκάθαρη, ενώ αν ο τζογαδόρος βάλει κάποιο μικρό φύλλο και πιάσει ο συμπαίκτης μας με τον άσο, τότε θα ξαναπαίξει κούπα και θα έρθει επάνω μας, όπως λέγεται στην αργκό των παιχνιδιών που παίζονται με μπάζες και ατού, δηλαδή θα μας δώσει χεριά καθώς γνωρίζει ότι κρατάμε την ντάμα που είναι πλέον το ισχυρότερο φύλλο στο συγκεκριμένο χρώμα.

Δηλώσεις

Οι δηλώσεις που κάνουν οι αμυνόμενοι παίκτες τόσο κατά τη φάση της πλειοδοσίας της αγορά, όσο και οι δηλώσεις συμμετοχής ή μη στην εκτέλεση του συμβολαίου, είναι καθοριστικές για την εκτέλεση της αγοράς. Πράγματι, αν ο συμπαίκτης μας είχε δηλώσει, π.χ. κούπες κατά την πλειοδοσία της αγοράς και εμείς κρατάμε τρεις κούπες είναι σχεδόν σίγουρο ότι παίζοντας κούπα δεν θα βγάλουμε μάτι στον τζογαδόρο.

Αν πάλι, έχουμε δηλώσει μπαστούνια κατά την πλειοδοσία της αγοράς και δηλώσαμε πάσο κατά τη φάση των δηλώσεων συμμετοχής, μπορεί ο συμπαίκτης μας να μάς πάρει μαζί, εφόσον έχει ελλείψεις στα μπαστούνια. Εκεί μπορεί, π.χ. ο συμπαίκτης μας έχοντας τον τζογαδόρο στην άκρη να βάλει λιμό από τον δίφυλλο ρήγα μπαστούνι που ίσως κρατάει, ή ίσως και τον ίδιο το ρήγα μπαστούνι, καθώς όντας δυνατός στα υπόλοιπα χρώματα κρίνει ότι εμείς έχουμε δυνατά μπαστούνια και επομένως δεν διακινδυνεύει κάτι βάζοντας κάτω τον ρήγα.

Με λίγα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι οι δηλώσεις των παικτών μπορούν να ανατρέψουν κάθε αρχή «ορθής» εκτέλεσης μιας αγοράς. Οποιαδήποτε πληροφορία έχει δοθεί κατά τη ροή του παιχνιδιού παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην επιλογή του φύλλου που θα παίξουμε, είτε έχουμε τον τζογαδόρο στην άκρη, είτε έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση. Ακόμη και μια μικρή ολιγωρία, ή μικροκαθυστέρηση του συμπαίκτη μας, ή του τζογαδόρου, ή το αντίθετο, δηλαδή η άνεση, ή η σπουδή με την οποία παίζει κάποιος οποιοδήποτε φύλλο, συνεισφέρει πληροφορία στο παιχνίδι, πληροφορία που μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις μας. Σημαντικό ρόλο, επίσης, παίζει και το επίπεδο των παικτών. Αλλιώς, δηλαδή, εκλαμβάνουμε κάποια ιδιαίτερη κίνηση από κάποιον πολύ καλό παίκτη και αλλιώς θα εκληφθεί η ίδια κίνηση από κάποιον μετριότερο παίκτη.

Ένα παράδειγμα που δείχνει το ρόλο που παίζει το επίπεδο των παικτών είναι το εξής: Ας υποθέσουμε ότι έχουμε βρει τσάκα τον τζογαδόρο σε κάποιο χρώμα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είθισται οι παίκτες να παίζουν φύλλα από αυτό το χρώμα, ώστε να είναι σίγουροι ότι δεν θα βγάλουν κάποιο μάτι στον τζογαδόρο, προσπαθώντας, παράλληλα, να εξαντλήσουν τα ατού του τζογαδόρου. Αν, λοιπόν, έχουμε βρει τσάκα τον τζογαδόρο και κάποια στιγμή ο παίκτης που έχει, π.χ. τον τζογαδόρο στη μέση δεν παίξει φύλλο σ' αυτό το χρώμα, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο παίκτης αυτός δεν έχει άλλο φύλλο από το επίμαχο χρώμα. Αυτό, όμως, δεν είναι πάντα αλήθεια…

Πράγματι, ο παίκτης που έχει τον τζογαδόρο στη μέση μπορεί άκριτα να τραβάει φύλλα που βγάζουν στην τσάκα τον τζογαδόρο. Ένας καλός παίκτης, όμως, θα πρέπει να σκεφτεί μήπως έτσι εξαντλήσει το χρώμα αυτό στον συμπαίκτη του, ο οποίος αργότερα θα έρθει σε δύσκολη θέση και πιθανότατα θα βγάλει μάτι στον τζογαδόρο, αν πιάσει κάποια μπάζα και δεν έχει άλλο φύλλο από το επίμαχο χρώμα. Μπορεί, ακόμη, να κλειστεί και ο ίδιος στα ατού, ή σε κάποιο άλλο χρώμα. Επομένως, ένας καλός παίκτης, μπορεί να σταματήσει κάποια στιγμή να τραβάει φύλλα από το χρώμα αυτό και να βάλει κάποιο άλλο φύλλο κάτω, έχοντας στο μυαλό του πράγματα που ένας αρχάριος παίκτης ούτε καν μπορεί να σκεφτεί.

Θα δώσω ένα τελευταίο παράδειγμα πάνω σ' αυτό. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε τον τζογαδόρο στη μέση, κρατάμε 7, 8 και ρήγα σε κάποιο χρώμα, και έχουμε υποψιαστεί ότι ο τζογαδόρος κρατά άσο και ντάμα στο χρώμα αυτό. Κανονικά δεν πρέπει να βγούμε φύλλο σ' αυτό το χρώμα σύμφωνα με όσα έχουμε πει παραπάνω. Αν, όμως, διαβλέπουμε ότι βγαίνοντας αδυναμία, κάποια στιγμή θα κλειστούμε και θα αναγκαστούμε να παίξουμε το λιμό μας εκεί που έχουμε τον τρίφυλλο ρήγα, τότε θα είναι πια φανερό στον τζογαδόρο ότι παίζουμε σ' αυτό το χρώμα από ανάγκη και θα βάλει με σιγουριά την ντάμα, καθώς, ίσως, έχει δει ότι ο συμπαίκτης μας ήταν δυνατός στα άλλα χρώματα και ένας σημαντικός λόγος που παίξαμε δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το να κρατάμε το ρήγα στο συγκεκριμένο χρώμα.

Οι παραπάνω σκέψεις, λοιπόν, μπορεί να οδηγήσουν έναν πολύ καλό παίκτη να παίξει πρώτο φύλο το 7άρι, στον τρίφυλλο ρήγα, παρ' όλο που κάτι τέτοιο μοιάζει να είναι κατ' αρχάς λάθος, προσπαθώντας έτσι να μπερδέψει τον τζογαδόρο, πριν να είναι είναι αργά για να κάνει κάτι τέτοιο. Σ' αυτή την περίπτωση, μπορεί ο τζογαδόρος να μην ρισκάρει μια επιπλέον μπάζα με την ντάμα του και έτσι, παίζοντας κόντρα στις τυποποιημένες αρχές ορθής εκτέλεσης της αγοράς, να αποφύγουμε να βρεθούμε σε δύσκολη θέση αργότερα, που τα πράγματα θα έχουν ξεκαθαρίσει και δεν θα είναι πια εύκολο να κρύψουμε το γεγονός ότι κρατάμε το ρήγα.

Άχρηστα φύλλα

Μην ξεχνάτε ότι ένα φύλλο που δεν πιάνει, αλλά στο οποίο δεν έχει διαπιστωθεί τσάκα του τζογαδόρου, πιθανόν να πρέπει να φαγωθεί, ώστε να μην κρατηθεί ο συμπαίκτης μας σε αυτό το χρώμα πιστεύοντας ότι πιάνει με το δικό του φύλλο τον τζογαδόρο που ίσως κρατάει το δικό μας (άχρηστο) φύλλο. Αυτό το λάθος γίνεται πολλές φορές, με αποτέλεσμα να «τρώει» ο συμπαίκτης μας φύλλο σε άλλο χρώμα που κάνει μπάζα.

Τρύγος

Η κατάσταση κατά την οποία οι αμυνόμενοι προλαβαίνουν να κάνουν τσάκες τις μπάζες του τζογαδόρου στα περιφερειακά χρώματα ονομάζεται τρύγος ή τρυγητός. Πρόκειται για πολύ δυσάρεστη εξέλιξη στην αγορά και οι συνήθεις προϋποθέσεις για να έχουμε μια τέτοια εξέλιξη είναι να έχουν ατού και οι δύο αμυνόμενοι, τα περιφερειακά χρώματα να είναι ανώμαλα κατανεμημένα και να μην παίζει πρώτος ο τζογαδόρος. Αν συμβεί κάποιος από τους αμυνόμενους να βγει φύλλο σε χρώμα στο οποίο πιάνει μεν ο τζογαδόρος, αλλά τσακάει ο έτερος αμυνόμενος και, αντίστροφα, ο έτερος αμυνόμενος βγει σε χρώμα στο οποίο πάλι πιάνει ο τζογαδόρος αλλά τσακάει ο πρώτος αμυνόμενος, τότε ο τζογαδόρος θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να παρακολουθεί ανήμπορος τις μπάζες του στα περιφερειακά χρώματα να χάνονται δεξιά και αριστερά.