Δύναμη, αδυναμία, σινιάλα κλπ

Στην πρέφα τα σινιάλα εκτός της κανονικής ροής παιχνιδιού, π.χ. «βρόντηγμα», «λίχνισμα», νοήματα, ματιές κλπ, απαγορεύονται δια ροπάλου. Πράγματι, οι παίκτες σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φανερώνουν τα φύλλα τους ή το δυνατό τους χρώμα στον συμπαίκτη τους, παρά αυτό πρέπει να αφήνεται να διαφανεί μέσα από την ομαλή ροή του παιχνιδιού και μόνον εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν. Αν, π.χ. ένας αμυνόμενος κρατά άσο και ρήγα στην αγορά του συμπαίκτη του, τότε, δοθείσης ευκαιρίας, μπορεί (και πρέπει) να ξεσκαρτάρει τον άσο, καθώς είναι μάλλον απίθανο να χαθεί μπάζα στο συγκεκριμένο χρώμα. Αυτό είναι ένα δεκτό και θεμιτό σινιάλο, καθώς η δήλωση του συμπαίκτη αποτελεί σημαντικό δεδομένο της αγοράς.

Αν, πάλι, ένας εκ των δυο αμυνομένων κρατά άσο, ρήγα, ντάμα και δέκα σε κάποιο χρώμα, μπορεί να ξεσκαρτάρει τον άσο μόλις δοθεί ευκαιρία, ώστε ο συμπαίκτης του να παίξει στο χρώμα αυτό μόλις πιάσει μπάζα, ή να ξεσκαρτάρει, π.χ. τον τρίφυλλο βαλέ που ίσως κρατά στο συγκεκριμένο χρώμα. Ακόμη, αν ένας αμυνόμενος, «καβαλήσει» κάποια μπάζα του συμπαίκτη του, σημαίνει ότι υπάρχει σημαντικός λόγος γι' αυτό, επομένως, ο συμπαίκτης του πρέπει να λάβει υπόψη του τη συγκεκριμένη ενέργεια σε συνδυασμό, πάντα, με το δικό του φύλλο, και να παίξει ανάλογα. Τέλος, αν κάποιος αμυνόμενος έχει δηλώσει αγορά στη φάση της πλειοδοσίας της αγοράς και ο συμπαίκτης του, ενώ παίζει πρώτος, δεν βγει φύλλο στην αγορά του, αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι δεν έχει να παίξει στο συγκεκριμένο χρώμα, είτε ότι φοβάται μεταγενέστερη διπλοτσάκα, είτε κάποια άλλη σημαντική ιδιαιτερότητα στην κατανομή των χρωμάτων κλπ.

Όλα τα παραπάνω είναι σινιάλα που είναι θεμιτά και σκοπό έχουν να δείξουν στο συμπαίκτη πού να κρατηθεί, ή πού να παίξει, ή να μην παίξει όταν πιάσει μπάζα. Τα σινιάλα, όμως, αυτά δικαιολογούνται πλήρως από τη ροή του παιχνιδιού και είναι αποτέλεσμα λογικής και όχι κάποιας κρυφής, ή έστω φανερής, σύμβασης που έχει γίνει μεταξύ των παικτών.

Πρώτο δύναμη, δεύτερο αδυναμία;

Από τη δεκαετία του 1970 και εντεύθεν, έχει επικρατήσει η άποψη ότι οι αμυνόμενοι θα πρέπει να ξεσκαρτάρουν πρώτο φύλλο στη δύναμή τους και δεύτερο στην αδυναμία τους, ενώ στα άχροα ισχύει το αντίστροφο. Τέτοιου είδους, όμως, συμβάσεις σε καμία περίπτωση δεν είναι ισχυρές, καθώς αποτελούν σινιάλα που προδίδουν το φύλλο χωρίς να δικαιολογούνται από τη λογική ροή της αγοράς. Αν, π.χ. κάποιος αμυνόμενος κρατά άσο, βαλέ και λιμό σε κάποιο χρώμα, άσο, ντάμα, λιμό σε κάποιο άλλο, ρήγα και ντάμα στο τρίτο χρώμα και δυο λιμά στο τελευταίο χρώμα, τότε τα πρώτα φύλλα που θα ξεσκαρτάρει πρέπει, προφανώς να είναι τα δύο λιμά, καθώς οποιαδήποτε απόπειρα να «δείξει δύναμη» στους τρίφυλλους άσους, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αποφέρει μπάζα στον τζογαδόρο από τρίφυλλο ρήγα.

Ο λόγος που επικράτησαν τα τελευταία χρόνια οι συμβάσεις αυτές είναι κυρίως η επιπόλαιη και άκριτη εφαρμογή ορισμένων απλών αρχών ορθής εκτέλεσης της αγοράς από την πλευρά των αμυνομένων. Πράγματι, όταν κάποιος αρχάριος παίκτης ρωτά κάποιον γνώστη του παιχνιδιού τι πρέπει να ξεσκαρτάρει την πρώτη φορά που δεν έχει φύλλο να απαντήσει στο φύλλο του τζογαδόρου, τότε η πρόχειρη συμβουλή ενός έμπειρου παίκτη ίσως είναι να ξεσκαρτάρει ένα φύλλο από το χρώμα που έχει πολλά και δυνατά φύλλα, καθώς οποιαδήποτε άλλη απάντηση είναι σίγουρο ότι θα μπερδέψει έναν αρχάριο παίκτη. Η μετέπειτα ανακύκλωση των συμβουλών αυτών μεταξύ αρχαρίων παικτών οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, τα οποία με τον καιρό εδραιώονται ως «συμβάσεις», επαναλαμβάνουμε, όμως, ότι τέτοιου είδους συμβάσεις είναι σινιάλα και δεν έχουν θέση στο παιχνίδι της πρέφας.

Τα φύλλα που ξεσκαρτάρουν οι αμυνόμενοι παίκτες πρέπει να είναι φύλλα που δικαιολογούνται να «φαγωθούν» στη συγκεκριμένη αγορά και με βάση αυτό το σκεπτικό και μόνο οι αμυνόμενοι παίκτες πρέπει να κρίνουν τι φύλλο κρατά ο συμπαίκτης τους. Αν, π.χ. κάποιος αμυνόμενος κρατά άσο, 7, 8 και 9 σε κάποιο χρώμα, μπορεί κάλλιστα να ξεσκαρτάρει πρώτο φύλλο το 7 στο χρώμα αυτό, καθώς είναι μάλλον άχρηστο φύλλο. Αν, όμως κρατά άσο, ρήγα, λιμό δεν υπάρχει απολύτως καμία λογική στο ξεσκαρτάρισμα του λιμού, καθώς αυτό πιθανότατα να κάνει μπάζα τυχόν τρίφυλλη ντάμα, βαλέ ή ακόμη και δεκάρι του τζογαδόρου. Ο κανόνας λοιπόν είναι ότι οι αμυνόμενοι ξεσκαρτάρουν φύλλα που τους είναι άχρηστα και το ποια είναι άχρηστα φύλλα έχει να κάνει τόσο με τη λογική ροή του παιχνιδιού, όσο και με τις δηλώσεις που προηγήθηκαν στην πλειοδοσία αγοράς και στη φάση των δηλώσεων συμμετοχής, δηλώσεις που, οπωσδήποτε, συνεισφέρουν πολύτιμη πληροφορία στο παιχνίδι.

Καθυστερήσεις

Ένα άλλο θέμα που άπτεται της αθέμιτης συνεννόησης μεταξύ των παικτών είναι οι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις. Καθυστερήσεις παρουσιάζονται τόσο κατά την πλειοδοσία της αγοράς, όσο και κατά την εκτέλεση του συμβολαίου. Πράγματι, οι υποψήφιοι αγοραστές απαγορεύεται να σκέφτονται σε δύο χρώματα, εφόσον κρατάνε δύναμη σε περισσότερα από ένα χρώμα. Οι δηλώσεις αγοράς πρέπει να γίνονται χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις, και εφόσον υπάρχει αγορά σε δύο χρώματα, πρέπει γρήγορα να αποφασίσουμε αν θα πάμε σε κάποιο χρώμα σε ανώτερο επίπεδο αγοράς ή όχι. Είναι π.χ. ανεπίτρεπτο ένας παίκτης που καρτάει σπαθιά και κούπες να σκεφτεί αρκετή ώρα στις κούπες και κατόπιν να σκεφτεί αρκετή ώρα στα 7 σπαθιά, φανερώνοντας έτσι το δεύτερο χρώμα στο οποίο είναι δυνατός, ενώ ο κανονισμός επιτρέπει ένα μόνο χρώμα μέσω της διαδικασίας της αγοράς και μόνο.

Το ίδιο αθέμιτο είναι να σκέπεται κανείς πολλή ώρα για το αν θα καβαλήσει, π.χ. κάποιο φύλλο ή όχι, φανερώνοντας έτσι το φύλλο του. Πράγματι, το να σκέπτεται κανείς αρκετή ώρα κατά την εκτέλεση της αγοράς, δείχνει ότι αντιμετωπίζει κάποιο δίλημμα στη συγκεκριμένη φάση του παιχνιδιού, επομένως, εν πολλοίς, φανερώνει το φύλλο του. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και πρέπει να αποφεύγεται. Συνεπώς, οι παίκτες πρέπει να σκέπτονται σε νεκρό χρόνο το τι θα κάνουν στην περίπτωση που βρεθούν σε δύσκολη θέση και όχι να περιμένουν να σκεφτούν τη στιγμή που είναι η σειρά τους να παίξουν.

Βεβαίως, υπάρχουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες η όποια καθυστέρηση δεν συνεισφέρει κάποια πληροφορία και στις περιπτώσεις αυτές οι παίκτες μπορούν να σκεφτούν όσο χρόνο θέλουν. Μπορεί, π.χ. ο τζογαδόρος να σκεφτεί αρκετή ώρα πριν αποφασίσει την αγορά του. Αντίθετα, ο παίκτης που δηλώνει συμμετοχή δεν μπορεί να σκεφτεί πάρα πολλή ώρα, καθώς κάτι τέτοιο δείχνει στον συμπαίκτη του ακριβώς αυτό, δηλαδή τους λόγους για τους οποίους μπορεί να σκέπτεται, και αυτοί δεν είναι άλλοι από την ιδιαιτερότητα του φύλλου, οπότε ο συμπαίκτης του «διαβάζει» το φύλλο.